FLIF staat voor Feels Like Its Free. De gedachte hierachter is de volgende. Consumenten lijken niet meer bereid te zijn om te betalen voor de consumptie van muziek, overheden lijken niet te willen optreden tegen illegaal downloaden en de muziekindustrie lijdt grote verliezen. Alle pogingen ten spijt lijkt het principe van ‘aan de voordeur betalen' niet echt van de grond te komen. Consumenten willen uit principiële bewegingen, financiële besparingen of uit luiheid niet betalen voor het downloaden van muziek. Een mogelijke oplossing zou kunnen worden gevonden in het introduceren van heffingen voor het muziekgebruik aan de achterdeur.

Wij betalen al jaren de extra belasting die is ingevoerd als vervanging voor het kijk- en luistergeld zonder te mokken en ook aan de kabelaars wordt een vergoeding betaald. Heffingen zijn ons niet vreemd en vormen zelfs geen probleem in de meeste gevallen. Zo lang ze maar niet te nadrukkelijk aanwezig zijn. Dit zelfde principe als voor  zou kunnen worden toegepast bij internetaansluitingen. We hebben in Nederland ruim 7 miljoen huishoudens, waarvan zeker 6 miljoen een internetaansluiting hebben. Tel daarbij nog ongeveer een 500.000 bedrijven van enige omvang. Opgeteld zijn dat dus 6,5 miljoen aansluitingen. Stel nu dat per aansluiting een belasting van 50 euro per jaar zou worden geheven als ‘download bijdrage', verwerkt in de vergoedingen betaald aan de ISP's. Dat levert per jaar al gauw een mooi bedragje op van zo'n 325 miljoen en dat is ongeveer twee keer zo veel als de huidige omzet van de muziekindustrie. In ruil daarvoor zou downloaden dan wel gelegaliseerd moeten worden, maar dat is het door de Nederlandse overheid toch al.

De gouverneur van New York probeert zijn eigen FLIF license te introduceren, al heeft hij de zijne niet bedacht als een compensatie voor de verliezen die worden geleden door de muziekindustrie. De staat New York lijdt onder de deprimerende situatie op Wall Street en de wereldwijde kredietcrisis, met andere woorden de kas van de staat vloeit leeg. Reden genoeg om niet minder dan 76 nieuwe belastingen te introduceren (aldus Patterson), onder andere op downloaden (de zogenaamde i-tax), bioscoopkaartjes, massages en manicures. Helaas voor de music bizz zal zij vermoedelijk geen inkomsten doorbetaald krijgen. En ook jammer voor de music bizz dat zij een dergelijke i-tax kan afdwingen en daarvoor afhankelijk blijft voor lokale overheden. Maar ik ondersteun het principe, het lijkt een goede oplossing voor alle betrokken partijen, zelfs voor de consumenten. Het lijkt mij dat webwinkels met elkaar zullen moeten concurreren op basis gebruiksvriendelijkheid en de kwaliteit en omvang van de aangeboden catalogus. Dit in plaats van concurrentie met p2p uitwisseldiensten vol spoof, spam, krakerige opnamen ect. Of het ooit zover zal komen kan alleen de toekomst ons leren, maar ik noem het hier alvast de K-tax.