In de geschiedenis van de popmuziek is er al wat op los gecoverd. Van Elvis en de Beatles tot Guns 'n Roses en Withney Houston, alle artiesten hebben er in hun carrière tenminste wel 1 gedaan. Met wisselend resultaat. Niet iedereen kan een cover van het door hem of haar geliefde liedje waarderen. Het komt niet zelden voor dat een cover in feite weinig verschilt van een totale verminking van het origineel. Denk aan de ver‘house'te uitvoeringen van discoklassiekers waarbij de cover bestaat uit een gepitched stemmetje het refrein oneindig herhaalt. Maar de kwaliteit van een cover hoeft wat mij betreft niet af te stuiten op een stevige beat, dat kan ook leuk zijn. De ergste covers zijn wat mij betreft de inspiratieloze herinterpreties die slechts een slechte uitvoering van de oorspronkelijke versie zijn.

Als ik na ga wanneer ik een cover goed vind, dan komt dat - zoals bij alle muziek - neer op emotie. Zolang een muziekje emotie opwekt (anders dan agressiviteit en een tergend verlangen de boxen uit het raam te gooien of een bak chips naar de televisie) kan er eigenlijk niet zo veel mis gaan. Uiteraard valt over smaak niet te twisten en heeft iedereen zo zijn 'likes' en 'dislikes' op muzikaal gebied. Ik ben bijvoorbeeld geen fan van echte harde rock, ik zal niet snel geneigd zijn een 'verrockte' cover van een poppie nummer goed vinden. En ik zal waarschijnlijk zal ik een house versie van rocknummer waarschijnlijk prefereren boven het origineel. Dit is uiteraard smaak, dit hoeft niet te betekenen dat een cover goed of slecht is.

Een ander belangrijk element is (in mijn optiek) ‘toevoeging'. Zolang een cover iets toevoegt aan het origineel, waarbij een zekere authenticiteit van het origineel blijft bestaan vind ik een cover niet snel slecht.

Hoe kom ik hier nu allemaal zo bij? Ik verwacht dat we binnenkort een cover in de hitlijsten kunnen verwelkomen, een cover die uitblinkt in haar soort. Juist doordat ze emotie behoudt (of misschien wel toevoegt) en daarnaast een geheel nieuwe interpretatie van het origineel ten gehore brengt. En daar hou ik van. Het origineel van ‘ Ayo Technology' is van 50 cent feat. Justin Timberlake & Timbaland. Niet bepaald de kleinste namen in de hedendaagse popmuziek. Ayo technology was een grote hit in 2007 (amper een jaar geleden dus). Al ben ik geen grote 50 cent fan, het nummer zit strak in elkaar en bevat een goede melodie en een opzwepend ritme. De belg Milow komt met een waanzinnige cover. Het trekt het nummer helemaal weg uit de r&b setting en maakt er een prachtig breekbaar liedje van. Ik ben onder de indruk. En ik niet alleen, als ik het goed heb begrepen heeft Milow al de eerste plaats bereikt in de Vlaamse hitlijsten.

Dit is wat een cover moet zijn. Het is een totaal nieuwe interpretatie van het bestaande werk, nieuw door de manier waarop het is gearrangeerd, het gebruik van instrumenten, de wijze waarop het lied wordt vertolkt. De cover getuigt van originaliteit en versterkt de kracht van oorspronkelijke compositie, althans voegt daar in ieder geval een nieuwe dimensie aan toe. Bovendien kan ik de tekst wat beter verstaan, 50 cent heeft namelijk de neiging om nogal te mompelen. Ik vind het waanzinnig knap gedaan van Milow: en dat mag ook wel eens worden gezegd over een cover.

Klik hier voor de link naar de 50 Cent clip, helaas mag ik m van YouTube niet embedden in mijn blog. Hieronder het clipje van Milow. Overigens vermeld ik vast dat het onderwerp van het meesterwerkje wat minder chique is...maar dat mag de pret niet drukken.