Ik herinner me onze eerste spelcomputer nog. Ik was 4 en mijn broer – toen 6 - en ik hadden een heuze atari. Middagen zaten we achter de tv als idioten te rammen op die kleine zwarte joystickjes met een grote oranjerode knop. We beleefden avonturen in de jungle waarbij we aan lianen over de krokodillen moesten slingeren, maar het allerliefst speelden we tennis. Dit alles uiteraard op een beeld zo plat als een dubbeltje, de figuren waren opgebouwd uit blokjes en 3 D bestond toen nog niet eens in Disneyland geloof ik.  

Na de Atari kwam de Commodore 64 (ik was inmiddels 6 of 7) en deze computer bracht eindeloze sessies Snoopy, doolhoven en roadrallies. Uiteraard was mijn broer vaardiger en mocht hij altijd een keer extra als ie ‘dood’ was, nogal arbitraire spelregels. Het kwam er op neer dat de meeste middagen voor mij bestonden uit het vol bewondering toekijken naar hoe mijn broer een spel uitspeelde. 

Maar in de zomervakantie van 1989 ging er een echte nieuwe wereld voor mij open. Een van mijn beste vriendinnetjes uit de straat kreeg namelijk een NES (Nintendo Entertainment System) voor haar verjaardag. Niet gehinderd door enige door mijn broer bedachte spelregels maakte ik kennis met Mario, Luigi, Toad en de bijzondere wereld waarin zij leefden (maar liefst 1 tot en met 4 als ik me niet vergis). Ik heb gezeurd, gestampt en gesmeekt om zo’n gave Nintendo bij mijn ouders, maar deze vonden de commodore genoeg en verwezen mij vriendelijk naar de inhoud van mijn spaarpot…deze was niet groot, dus ik kocht een gameboy.

De huidige gamesindustrie is totaal onvergelijkbaar met die uit mijn vroege jeugd –nog niet eens zo lang geleden. Zowel qua omvang als inhoud zijn de games geëvolueerd tot een entertainment product dat zijn weerga niet kent. Zeggen dat je geen enkele game leuk vindt, is het zelfde als zeggen dat je iedere vorm kunst lelijk vindt. De diversiteit binnen de games is eindeloos. Vergelijk World of Warcraft, Tetris, Super Mario, Guitar Hero en GTA, deze games verschillen zowel qua inhoud, artwork, opzet enz, van elkaar als hemel en aarde. Er zit voor een ieder wel wat bij.

De ene na de andere verbluffende release volgen elkaar in rap tempo op. Ik heb niet heel erg veel op met alle first person shooter-spelletjes, waarbij je elkaar de hersenen eruit knalt en al hoewel ik een racespelletje nog best kan waarderen, de leukste spelletjes van vandaag vind ik –uiteraard- de muziekspelletjes. Het begon een aantal jaren geleden met Singstar (soort van karaoke) en leidt nu zelfs tot de release van een nieuwe Def Leppard Single in de Supergame Guitar Hero (zie ook mijn volgende blog).  

En ook de consoles evolueren op waanzinnige wijze. De Nintendo Wii maakt het bijvoorbeeld mogelijk om daadwerkelijk te tennissen en te golfen op je computer, met een joystick die ‘los’ is van de console. Ik raad iedereen het aan om het eens te proberen.  

Met al het bovenstaande in het hoofd begaf ik mij vorige week opnieuw hoopvol, zoniet bijna smekend, om een spelcomputer in het kantoor van een der partners. In ons kantoor hebben we namelijk een enorm grote ruimte beneden waar ook een beamer hangt. En wat gaaf als we daar nou een Wii op aansluiten...had ik bedacht. Handig toch? Kantoor betaalt de spelcomputer en in de pauzes spelen ik en mijn sectiegenoten er op, als voorlopers in de entertainmentbranche moeten we ‘de entertainment’ toch ook beleven...Briljant idee vond ik zelf, niet? Nee, niet! Eens te meer werd mij - op zachtzinnige wijze- te verstaan gegeven dat ik mijn eigen spaarpot maar moet aanspreken om de gewenste spelcomputer te kopen en dat ik deze - na goed overleg - best op kantoor neer mag zetten (thanks for nothing). Helaas kantoorgenoten, ik vrees dat ditmaal niet eens een gameboy meer voor me inzit. De spelcomputers veranderen dus, maar er zijn ook dingen die nooit voorbij gaan...