Mijn collega Margriet Koedooder en ik zijn fervente verzamelaars van nieuws. Afstudeerscripties, krantenberichten, printjes van websites, het liefst bewaren we alles. De overzichtelijkheid van het geheel dwingt ons echter zo nu en dan eens zorgvuldig op te ruimen. En zo kwam het dat ik niet lang geleden, geheel onverwacht, oog in oog kwam te staan met een oude bekende….mijn afstudeerscriptie.

In eerste instantie was ik vertederd door het aanzicht van mijn 60 pagina’s tellende resultaat van mijn bloed, zweet en tranen. In de hoop stage te mogen lopen had ik mijn scriptie (voorzien van motivatiebrief – deze zat er nog bij) naar Margriet gestuurd. De hereniging met deze oude bekende dwingt mij om eens te bezien of ik destijds nu daadwerkelijk iets zinnigs heb opgeschreven.

In 2005 schreef ik mijn scriptie over de bestrijding van het illegaal downloaden door middel van het helingartikel uit het Wetboek van Strafrecht. In hoofdlijnen was mijn conclusie tweeledig. Het bestrijden van de auteursrechtschending (die het downloaden van ‘illegaal’ nu eenmaal theoretisch is) kon in mijn ogen enkel worden bestreden door 1) het bieden van een redelijke en rechtvaardig alternatief voor illegaal downloaden en 2) het handhaven van bestaande wetgeving (het ‘illegale’ downloaden kon naar mijn mening worden tegengegaan door middel van handhaving het helingartikel jegens betrokken professionele partijen, zoals ISP’s).

Zo’n 3 jaar later lijken de redelijke alternatieven eindelijk van de grond te komen. Nokia lanceerde haar ‘Comes with Music’-dienst, i-tunes komt met een muziekbibliotheek bij haar i-pod en in Korea is de voorheen illegale muziekuitwisseldienst ‘Orgel’ gelegaliseerd na de invoering van een verplichte kleine financiële bijdrage van haar gebruiker (abonnementsdienst). En dit is nog maar een kleine greep uit de hedendaagse nieuwe initiatieven. Opgemerkt moet worden dat er een opvallend grote rol voor dragers is weggelegd en, niet onbelangrijk, dat deze nieuwe diensten nog geen onverdeeld succes zijn. De praktijk moet nog uitwijzen of de consumenten daadwerkelijk geïnteresseerd zijn in deze diensten en of het aanbieden van de diensten voor de Nokia’s en Apple’s van deze wereld wel rendabel zijn. Maar het enthousiasme van zowel de muziekconsument en de rechthebbenden lijkt hoop te bieden voor een toekomst waarbij alle betrokkenen tevreden zijn met de beschikbaarheid en het gebruik van muziek.

Er wordt nog steeds wel gesproken over een zekere verantwoordelijkheid van ISP’s voor auteursrechtelijke schendingen die onder ‘hun toezicht’ plaatsvinden. Onder andere op de afgelopen Midem in Cannes waar de manager van U2 de ISP's opriep verantwoordelijkheid te nemen voor de auteursrechtinbreuken die door hen worden gefaciliteerd.  In Nederland heeft de wetgever echter vooralsnog niet voor een dergelijke aanpak gekozen en de kans lijkt mij niet groot dat zij dit in de toekomst wel zal doen. Daarnaast lijken de betrokken rechthebbenden inmiddels hun heil (ergo inkomsten) te zoeken in nieuwe businessmodellen en niet zozeer in de bestrijding van het illegale downloaden door de consumenten. In ieder geval zijn er mensen die mijn conclusies van destijds ook vandaag nog onderschrijven.

Heb ik destijds iets zinnigs opgeschreven? Ja, ik denk van wel, maar zoals vaker heeft de praktijk de wetgeving ingehaald. Maar ik vraag me nu af, wat zal ik over drie jaar van mijn blogs vinden?